Violetta Przech, Polska twórczość na fortepian solo 1956-1985. Nowatorskie techniki i kierunki

Polska muzyka fortepianowa czasu przemian 1956–1985 doczekała się obrazu scalonego, przedstawionego ze znawstwem przedmiotu, z pasją, która uwidacznia się nawet w opisach analitycznych. Taka książka jest potrzebna dla nauczycieli akademickich i studentów muzykologii i akademii muzycznych, dla środowisk twórczych i inteligenckich. Jest i syntetyczna i szczegółowa, łączy opis przedmiotu badań z dyskusją naukową, uczy wnikania w zawiłe – niekiedy z pozoru – techniki dźwiękowe muzyki współczesnej […]. Ma wysokie walory naukowe, także dydaktyczne i dokumentacyjne.

Prof. dr hab. Irena Poniatowska, UW
[fragment recenzji]

[…] tytułowego problemu w sposób całościowy i oryginalny nikt dotychczas nie podjął, a – jak wiadomo – nawet najlepsze opracowania cząstkowe, zresztą przez autorkę krytycznie wykorzystane, syntetycznego ujęcia zastąpić nie mogą.

Prof. dr hab. Jan Stęszewski, UAM
[fragment recenzji]

Przejrzysta konstrukcja pracy, jasne sformułowanie jej celu i kryteriów wyboru analizowanego materiału, staranność opracowania, nienaganny styl wypowiedzi, wreszcie – bogactwo przekazanej wiedzy o [polskiej] muzyce fortepianowej XX wieku czyni pracę Violetty Przech dziełem ogromnie interesującym, które daje czytelnikowi wielką przyjemność intelektualną. Rozprawa ta stanowi ważny wkład do literatury muzykologicznej.

Prof. dr hab. Jadwiga Paja-Stach, Instytut Muzykologii UJ
[fragment recenzji]

Publikacja dofinansowana przez Ministerstwo Nauki i Informatyzacji, Akademię Muzyczną im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy oraz Polską Wytwórnię Papierów Wartościowych S.A.