Anna Przybylska Zielińska, Rozwijanie kompetencji wokalnych i zdolności muzycznych uczniów

[…] Śpiew uważany jest za podstawową, a zarazem najważniejszą formę umuzykalniania. […] Badania wykazują związek pomiędzy śpiewem a rozwojem społecznym, w tym kształtowaniem tożsamości społecznej dzieci w wieku 5–8 lat. Profesjonalnie prowadzone zajęcia wokalne, ukierunkowane na świadome i celowe działanie, sprzyjają wzmacnianiu poczucia przynależności i akceptacji w grupie rówieśniczej. Jak bowiem podkreśla Jadwiga Gałęska-Tritt, „Głos ludzki – to cały człowiek, to instrument najwspanialszy i najważniejszy we wszystkich sferach światowej, międzyludzkiej kultury”.

Edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna powinna gwarantować różnorodność (środowiska, przestrzeni edukacyjnych, społecznych, muzycznych) oraz wielokierunkowy rozwój. Niezbędne więc wydaje się wzbogacanie repertuaru o piosenki oparte na różnorodnych skalach i metrum. Niestety, rzeczywistość szkolna często odbiega od normatywnych założeń i idealistycznych wyobrażeń. Środowisko akademickie, specjalizujące się w badaniach z obszaru edukacji muzycznej, od lat sygnalizuje alarmująco niski poziom kompetencji wokalnych dzieci i młodzieży w Polsce […].

Aktywna postawa wobec potrzeby oceny wartości własnej pracy pedagogicznej i artystycznej, doświadczenia edukacyjne, obserwacje, refleksje, krytyka powszechnie stosowanych praktyk wykorzystywanych w edukacji muzycznej, a także analiza dotychczasowych ustaleń naukowych w tym zakresie skłoniły mnie do przeprowadzenia badań. [… Ich celem] jest analiza skuteczności alternatywnej metody nauczania/uczenia się piosenki – polegającej na użyciu sylaby neutralnej – w porównaniu z tradycyjnym podejściem, opartym na powtarzaniu fragmentów piosenki ze słowami. Poszukiwałam odpowiedzi na pytania z zakresu eksperymentalnego postępowania metodycznego w nauce piosenek – w odniesieniu do muzycznego rozwoju wokalnego – oraz dynamiki rozwoju zdolności muzycznych uczniów i ich gotowości do improwizacji harmonicznej i rytmicznej. Badania miały charakter korelacyjny i zostały przeprowadzone w schemacie quasi-eksperymentalnym. Praca ma więc charakter teoretyczny i weryfikacyjny. Publikację kieruję w szczególności do nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, nauczycieli muzyki w klasach IV–VII, studentów przygotowujących się do zawodu nauczyciela przedmiotów artystycznych, a także do wszystkich, dla których ważny jest rozwój muzyczny dzieci. Mam nadzieję, że zaproponowane przeze mnie rozwiązania dydaktyczne przyniosą realne korzyści i przyczynią się do podniesienia poziomu kompetencji wokalnych oraz zdolności muzycznych dzieci.